" Επάνω σ' ένα ακοίμητο αερόστατο
ατενίζουμε το καθάριο χρώμα τ' ουρανού,
τις ανθισμένες κοιλάδες του μυαλού,
την ανεξίτηλη θαλασσινή δροσιά,
τους ορεινούς στυλοβάτες της απεραντοσύνης...
Οι ψυχές μας γίνονται συνοδοιπόροι..."

Σας καλωσορίζω στο ιστολόγιό μου ελπίζοντας να κάνουμε πολλά ταξίδια - ονειρικά και μακρινά - στο χώρο του πνεύματος, της τέχνης και της δημιουργίας...

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019




Ψυχής ανάπλαση

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονα ανοιξης

Η καταιγίδα της ψυχής η πιο βασανιστική
θολώνει τις αντιστάσεις
τα μάγουλα νοτίζει
καταποντίζει τις αισθήσεις.
Πίστευες πως τα πάθη του κορμιού είναι αβάσταχτα
όμως δεν είναι αλήθεια...
Οι πληγές μικραίνουν σιγά-σιγά
ο πόνος απαλύνεται,
οι εφιάλτες αλλάζουν μέρα.
Ακόμη κι όταν το μυαλό σου υποφέρει
αναζητεί μια στιγμή ηρεμίας και προσοχής
ανασυντίθεται και αναρριχάται.
Η ψυχή γιατί δεν μπορεί;
Γιατί ολοένα και βουλιάζει σ' ένα έλος παραδομένο;
Πού είναι οι πολεμιστές της για να αμυνθούν;
Κάπου κρυμμένοι στου μυαλού το άβατο,
κάπου εγκλωβισμένοι στο ταλαιπωρημένο σώμα...
Ποτέ δεν είναι αργά.
Μια κίνηση αρκεί για να ξεκινήσεις ξανά
πιο ενδυναμωμένος, πιο ολιγαρκής, ίσως λίγο πιο σκληρός!

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019


Πόσο δίκιο...

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες θαλασσας

Πόσο δίκιο είχες όταν έφευγες
όταν αντιλαμβανόσουν την αλήθεια
όταν απλά έπαιζες γαϊτανάκι.
Οι μπόρες σε άλλαξαν
σε έκαναν πιο αλύγιστο,
ίσως εγωιστή και φίλαυτο.
Οι οπές στο κορμί και την ψυχή  
δεν γκρεμίζουν τον άνθρωπο.
Τον μεταπλάθουν σαν να μην είναι αυτός,
σαν ένα κέρινο ομοίωμα που γλυκοκοιτάζει 
μ' ένα κλαυσίγελο στα χείλη.
Η χαρμολύπη απογειώνεται
μαζί της κι εσύ κι η σκιά σου...

Κυριακή, 5 Μαΐου 2019


Ονείρων δέσμιος

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονα φυσης

Ανοίγεις το μικρό παράθυρο 
να αισθανθείς το οξυγόνο να σε διαπερνά,
το έχεις τόσο ανάγκη σήμερα.
Τα νέφη απομακρύνονται σιωπηλά
το τοπίο ξεδιαλύνει κι ηρεμεί
εξαφανίζεται ο χτύπος της καρδιάς
αναρριχάται στους πρόποδες της άνοιξης.
Κι όμως μέσα σου η καταιγίδα επελαύνει
κρατά σαν όμηρο τις προσδοκίες, τα χαμένα όνειρα, 
τα ψέματα, τόσα πολλά ψέματα...
Τα μάτια σου δεν έχουν άλλα δάκρυα να προσφέρουν,
στέρεψαν κι αυτά, σαν τις αναμνήσεις σου.
Θα αντέξεις, πρέπει να αντέξεις
κυρίως για σένα.
Η πίστη είναι η ελπίδα σου,
η μετάνοια η συγχώρεσή σου! 

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019


Διαφορετικότητας έννοια

Αποτέλεσμα εικόνας για εικόνα γυναίκας λυπημενης στο σκοταδι

Πόσο διαφορετική φαίνεσαι απόψε...
Έχουν αλλάξει χρώμα τα υδάτινα μαλλιά σου,
τα χέρια στιλπνά αλλά ταλαιπωρημένα,
φουσκωμένα δάχτυλα με ελπίδες μπλεγμένα,
σώμα ρωμαλέο έτοιμο να αμυνθεί.

Διαφορετικό χρώμα έχουν τα μάτια σου...
Μήπως το φως της μικρής κάμαρας τα αλλοιώνει;
Προσπαθώ να δω πιο βαθιά μέσα στο σκοτάδι,
τα μάτια θολώνουν, επαναστατούν.
Ένας ορμητικός χείμαρρος το βλέμμα σου.

Μην αργοπορείς να έρθεις!
Η φαντασία στροβιλίζεται συνεχώς,
αναδύεται μέσα στο ευλύγιστο μυαλό,
μακραίνει, υπερυψώνεται.

Τα λάθη σου σε κάνουν πιο όμορφη,
οι επιθυμίες σε κυκλώνουν,
τα λόγια επαναστατούν,
προελαύνουν οι ελπίδες...

Τελικά είσαι πολύ διαφορετική απόψε...
Όφειλα να το καταλάβω αντικρίζοντας σε...

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019


Αποφάσεις

Αποτέλεσμα εικόνας για εικόνα παλιρροιας

Περπατώ και μονολογώ
σαν τον τρελό του χωριού
σαν έναν μοναχό που αναρριχήθηκε στα εγκόσμια.
Όλο κι αυξάνουν οι παλμοί
το αίμα ρέει ακυμάτιστα,
όμως μέσα στην καρδιά σου μια παλίρροια.
Το μυαλό σου υπολειτουργεί
δέσμιο συναισθημάτων σαρωτικών.
Τελικά, τα μεγάλα πρέπει αρμόζουν σε μικρούς ανθρώπους.
Τα μεγάλα όχι σε επαναστάτες χωρίς διακήρυξη.
Τα μεγάλα Ναι σε άτολμους οραματιστές...

Πέμπτη, 4 Απριλίου 2019


Θολές νύχτες

Σχετική εικόνα

Οι νύχτες σου δεν είναι ξάγρυπνες πλέον,
φειδωλά τα όνειρα και οι προσδοκίες
δυο ματάκια σε θωρούν
μοιάζουν να σε ικετεύουν...
Όμως εσύ είσαι ήδη αποφασισμένη,
δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να ευτυχήσει,
μια καρδιά, ένα φως, ένας δρόμος.
Το ταξίδι σου είναι σύντομο, παροδικό
αιώνιες κι αέναες οι αναμνήσεις.
Σου δείχνει το δρόμο η λογική,
θάβεται το συναίσθημα στα σκοτεινά.

Τρίτη, 2 Απριλίου 2019


Αναμνήσεις χάρτινες

Σχετική εικόνα

Ένα μικρό χαρτί ήταν η αφορμή,
ένα τόσο δα μικρό χαρτάκι
κάπου μέσα στην τσάντα μου,
τι μου θύμισες τώρα;
ένα ζευγάρι χέρια κάθιδρα από την αγωνία,
μια πατημασιά αέρινη και ομιχλώδης,
τους δείκτες του ρολογιού
άλλοτε να καλπάζουν αναφανδόν
άλλοτε να πετρώνουν μαζί με τους χτύπους της καρδιάς.
Ήταν ένα το χαρτάκι
κι αν ναι, τι έγραφε;
Επιθυμίες που αναρριχήθηκαν στη Σελήνη,
όνειρα που πλάσθηκαν από τη φαντασία,
συναντήσεις που δεν έγιναν ποτέ;
Είναι κρίμα τα χαρτάκια να παραμένουν διπλωμένα,
ορθάνοιχτα κι ευθυτενή να είναι,
να παραμένουν ζωντανά τα διδάγματα 
κι οι νουθεσίες...