ΑΚΙΝΗΣΙΑ

Το βλέπω στα μάτια σου

σκοτεινή, σκληρή, σιωπηλή

μόνη στο δικό σου λαβύρινθο

αναζητάς σύννεφα επιβίωσης.

Ο δρόμος ρηχός

ίπτανται τα όνειρά σου

σε εγκλωβίζουν οι αδυναμίες σου.

Πολύς θυμός σε κατατρέχει

το πάθος σε εξαντλεί

νιώθεις τόσο μόνη....

 

Προσφορά

Η μορφή σου με ηρεμεί

μάτια γαλαζοπράσινα

άγγιγμα απαλό σαν σύννεφο

ροή συναισθημάτων

Λήθη σε κυκλώνει

οι σκέψεις διάχυτες

αργό βάδισμα

ένα θρόισμα φύλλου

μέσα στο δειλινό...

Αχ, μαμά μου...

 

Προσδοκία

Νιώθεις ότι ακροβατείς...

ή μήπως έχεις παλινδρομήσει και το αγνοείς;

Οι σκέψεις ταλανίζουν το σώμα

ένας οξύς πόνος διαπερνά το αίμα

το μυαλό κλυδωνίζεται από ενοχές

άλλοτε κρυμμένες στο χρώμα τ΄ουρανού

άλλοτε διάσπαρτες στο δρόμο της ζωής

Δεν θέλεις να θυμώνεις με σένα

δεν θέλεις να ματαιοπονείς

μόνο λίγο ένα γλυκό βλέμμα

ίσως και μια συγγνώμη...

'Ονειρο είναι μιας χειμωνιάτικης νύχτας του Γενάρη!

 

Δήλωση ψυχής

Το βλέμμα σου σκοτεινό, βαθύ

αιωρείται μια πίκρα

ένας θυμός βουβός

κι άτεγκτος

οι ενοχές διασπείρονται 

στο νου, στην καρδιά, στην ψυχή

τα μάτια σου δεν με θωρούν

σαν να φοβούνται μήπως τυφλωθούν

τα χέρια σου ακύμαντα και σιωπηλά

η φυγή μόνο στηρίζει τα άκρα

προς τη λύτρωση, την ανάπαυση, την απελευθέρωση

μου έχει λείψει ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένας θεός

συγκεντρώνω τα κομμάτια μου

δεν μου ανήκουν

πορεύομαι προς το φως με έρεισμα εσένα κι εμένα 

μαζί...