Προσφορά

Η μορφή σου με ηρεμεί

μάτια γαλαζοπράσινα

άγγιγμα απαλό σαν σύννεφο

ροή συναισθημάτων

Λήθη σε κυκλώνει

οι σκέψεις διάχυτες

αργό βάδισμα

ένα θρόισμα φύλλου

μέσα στο δειλινό...

Αχ, μαμά μου...

 

Προσδοκία

Νιώθεις ότι ακροβατείς...

ή μήπως έχεις παλινδρομήσει και το αγνοείς;

Οι σκέψεις ταλανίζουν το σώμα

ένας οξύς πόνος διαπερνά το αίμα

το μυαλό κλυδωνίζεται από ενοχές

άλλοτε κρυμμένες στο χρώμα τ΄ουρανού

άλλοτε διάσπαρτες στο δρόμο της ζωής

Δεν θέλεις να θυμώνεις με σένα

δεν θέλεις να ματαιοπονείς

μόνο λίγο ένα γλυκό βλέμμα

ίσως και μια συγγνώμη...

'Ονειρο είναι μιας χειμωνιάτικης νύχτας του Γενάρη!

 

Δήλωση ψυχής

Το βλέμμα σου σκοτεινό, βαθύ

αιωρείται μια πίκρα

ένας θυμός βουβός

κι άτεγκτος

οι ενοχές διασπείρονται 

στο νου, στην καρδιά, στην ψυχή

τα μάτια σου δεν με θωρούν

σαν να φοβούνται μήπως τυφλωθούν

τα χέρια σου ακύμαντα και σιωπηλά

η φυγή μόνο στηρίζει τα άκρα

προς τη λύτρωση, την ανάπαυση, την απελευθέρωση

μου έχει λείψει ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένας θεός

συγκεντρώνω τα κομμάτια μου

δεν μου ανήκουν

πορεύομαι προς το φως με έρεισμα εσένα κι εμένα 

μαζί...

 Λεπτά ενδυνάμωσης

Η ώρα περνά, κορυφώνεται

όμως εσύ έχεις αλλάξει

δεν αναγνωρίζεις τη μορφή σου

ή μήπως έχεις γίνει ένα με αυτή;

Οι δείκτες κάνουν κύκλους

πριν το απόβραδο

προσμένουν την έλευση του φωτός

Χαρακτηριστικοί ήχοι αντανακλούν 

τις λέξεις που έρχονται και φεύγουν

λόγια λησμονημένα και άλλοτε αλησμόνητα

Από πού αντλείς τη δύναμη

από πού πορεύεσαι;

Η δύναμη βρίσκεσαι εντός σου,

εντός της αδυναμίας σου...

 Ανάσα ως παρόρμησις

Κάθιδρη συνομιλώ κοιτώντας εσένα

είναι μια ημέρα του Ιουλίου

αλλόκοτη, θερμή, εκκωφαντική

Η Άνοιξη άργησε

πλάγιασε μ' έναν απόκοσμο Χειμώνα

δίπλα μόνο το Θέρος επελαύνει

Εξαϋλώνεται σαν πύρινη λαίλαπα

η αγάπη που χάνεται

η αγάπη που ποτέ δεν υπήρξε

Πολύ μου αρέσει που άλλαξα

που αγάπησα επιτέλους εμένα

περιπλανώμενη στου απείρου τη μέθη

 Υδάτινη ευλογία

Έχει περάσει χρόνος πολύς (;)

αν μετριέται η εναλλαγή στιγμών

που ήμουν ένας άλλος άνθρωπος,

των παραισθήσεων και των ψευδαισθήσεων

με χαρακιές και γέλια

το ποτάμι κύλησε σαν κλεψύδρα

άδειασε το πράσινο χώμα

έπλευσε με εσένα χορηγό 

σε ένα ατέρμονο κι ατελεύτητο ταξίδι,

ταξίδι μοναχικό

το Δέλτα άγγιξε τη Μεσόγειο

καυτή αλμύρα πότισε το κορμί

- το τυραννισμένο -

η θάλασσα πιο βαθιά 

πιο κοντά στην κάθαρση

τα ρείθρα κυλούν

τη μνήμη εξαϋλώνουν

το πρόσωπο φωτίζουν

τις ψυχές θεραπεύουν

όλοι εμείς, μαζί και χωριστά!

ΘΕΏΡΗΣΙΣ

Είναι ακόμη νωπά τα λόγια οργής

μια θαλασσόβρεχτη επέλαση

ανοίγω τις κόρες των ματιών

από έκπληξη, από αποτροπιασμό, από πόνο...

Απαράλλαχτες εικόνες

θαμμένες στου ονείρου το ποτήρι

λησμόνησα τα δάκρυα 

το δηλητήριο της προσβολής γεύτηκα.

Είμαστε ψυχές από κατάρα καμωμένες

έρμαια μιας ανείπωτης καταδίκης

βουλιάζουμε στου χρόνου το απάνθισμα

πληγωμένοι από τα παιχνίδια της νιότης μας!

Είναι αργά για όνειρα

είναι αργά για προσδοκίες...

Κοιμήσου...