Ανάσα ως παρόρμησις

Κάθιδρη συνομιλώ κοιτώντας εσένα

είναι μια ημέρα του Ιουλίου

αλλόκοτη, θερμή, εκκωφαντική

Η Άνοιξη άργησε

πλάγιασε μ' έναν απόκοσμο Χειμώνα

δίπλα μόνο το Θέρος επελαύνει

Εξαϋλώνεται σαν πύρινη λαίλαπα

η αγάπη που χάνεται

η αγάπη που ποτέ δεν υπήρξε

Πολύ μου αρέσει που άλλαξα

που αγάπησα επιτέλους εμένα

περιπλανώμενη στου απείρου τη μέθη