Άμωμος σιωπή...

Η σκιά στο τζάμι δείχνει την απουσία

είσαι τόσο μακριά

ποτέ κοντά

ο γυάλινος τοίχος ανάμεσά μας.

Ένα όνειρο, μια ψευδαίσθηση, ένας αργός ρυθμός...

Η Νέμεσις οδεύει προς το μέρος μου

το σιδερένιο χέρι τιμά τους αδυνάτους, τους ψευδείς, τους ανόητους.

Η χίμαιρα του όψιμου πορτοκαλιού έσβησε

μαζί της κι εσύ.

Η υγρασία της ψυχής νοτίζει τα ακροδάχτυλα

πάντοτε ήμουν αιθεροβάμων, γιατί;