Λύτρωση...

Μόνο κοντά σου ηρεμώ,

αγναντεύω το απέραντο γαλάζιο 

ο ουρανός κι η θάλασσα σ' ένα τρελό χορό

Επιπλέω στο κατάρτι της σιωπής

σαν ένα ψαροπούλι

που για την τροφή του αδημονεί

Στριφογυρίζω το πηδάλιο

ο νους μου αναστατώνεται

τόσα όνειρα, τόσες προσδοκίες

Πλησιάζω το λιμάνι

η λύτρωση με προσμένει

η θαλασσινή αύρα με κυκλώνει

 

Μια θάλασσα αχανής η ζωή μου

νηνεμία και καταιγίδα συμπορεύονται

μέχρι να τελειώσει κι αυτό το ταξίδι 

Επιτέλους αχνοφαίνονται τα πρώτα φώτα

στεριά ή θάλασσα,

όνειρο ή πραγματικότητα;

Κανείς δεν μπορεί ν' απαντήσει,

ίσως η ζωή από μόνη της 

τις δικές της άγκυρες δημιουργεί...