Αναβίωση γεύσεως

Μετέωρη σ΄ ένα νέφος γήινων χαρτιών,

δακρύζω βλέποντας την πτώση

μια πορεία από την αρχή καθοδική.

Πενιχρά τα χαμόγελα,

οι ελπίδες και τα όνειρα υποτονικά.

Όμως το αόρατο χέρι με ωθεί ξανά στην προσφορά

αγνοώ το γιατί,

είναι η δύναμη του σύμπαντος που με παροτρύνει.

Το ταμείο συναισθημάτων απομένει άδειο, νεκρό.

Με συμπαρασύρει στην άβυσσο...

Μια άβυσσο δέους, άλγους, εσωστρέφειας, άρνησης.

Όμως, γιατί πάντοτε υπάρχει ένα όμως!

Δεν επανέρχεται η κανονικότητα,

ανασύσταται η γεύση, η επιθυμία, η έξοδος...