1           

     Εαρινός αοιδός

Αφουγκράζομαι τους καταλυτικούς παφλασμούς της θάλασσας.

Νιώθω πως η ψυχή μου απελευθερώνεται, γαληνεύει.

Υγρό αεράκι αναπηδά στο μελένιο ουρανό,

συντροφεύει τα καραβάκια

που χάνονται…

Οι σταλακτίτες των βουνών αιωρούνται σαν πασχαλινές λαμπάδες.

Φωτίζεται η φύση,

αναγεννιέται η ζωή…

μάχομαι τη φθορά ενός ανελέητου χειμώνα,

πορεύομαι σ’ ένα ανηφορικό δρομάκι

που όμως οδηγεί στην ανάσταση.

Μια ανάσταση σώματος, καρδιάς, ψυχής…