ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ (ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ)

Παρατακτικοί

Ø  Συμπλεκτικοί: τέ, καί, οὔτε, μήτε, οὐδέ, μηδέ

Ø  Αντιθετικοί: μέν, δέ, ἀλλά, ὃμως, καίτοι, μήν (=όμως), καί μήν, ἀλλά μήν

Ø  Διαχωριστικοί- Διαζευκτικοί: ἢ, ἢτοι, εἴτε, ἐάντε, ἄντε, ἢντε

Ø  Συμπερασματικοί: οὖν, ἄρα, δή, γοῦν, τοίνυν, οὔκουν, οὐκοῦν, τοιγάρτοι

Ø  Αιτιολογικοί: γάρ

Υποτακτικοί

Ø  Ειδικοί: ὅτι, ὡς

Ø  Ενδοιαστικοί: μή, μή, οὐ

Ø  Αιτιολογικοί: ὡς, ὅτι, διότι, ἐπεί, ἐπειδή

Ø  Τελικοί: ἳνα, ὅπως, ὡς

Ø  Παραχωρητικοί: εἰ καί, ἄν καί, καί εἰ, καί ἄν, οὐδ’ ἐάν, μηδ’ ἐάν

Ø  Υποθετικοί: εἰ, ἐάν, ἄν, ἢν

Ø  Χρονικοί: ὡς, ὅτε, ὁπότε, ἐπεί, ἐπειδή, ἄχρι, μέχρι, ἕως, ἔστε, ἠνίκα, πρίν, ὁσάκις, ὁποσάκις, ὁπηνίκα

ΣΥΝΔΕΣΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ

ΠΑΡΑΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ

Δύο ή περισσότερες όμοιες προτάσεις (είτε δύο κύριες είτε δύο όμοιες δευτερεύουσες) 

συνδέονται μεταξύ τους με τους παρατακτικούς συνδέσμους, όπως ακόμη και όμοιοι όροι:

·     [Οὔτε ἄρχομεν πολέμου] [οὔτε σπονδάς λύομεν].

·     [Οἱ στρατηγοί ἐθαύμαζον] (ὃτι οὔτε ἄλλον πέμπει) (οὔτε αὐτός φαίνοιτο).

·     Τεισίαν δέ καί Γοργίαν τε ἐάσομεν εὓδειν.

ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ

Μια δευτερεύουσα πρόταση συνδέεται με μια κύρια και «υποτάσσεται» σ’ αυτήν, 

όπως και δευτερεύουσες διαφορετικού είδους που συνδέονται μεταξύ τους:

·     [Οὗτοι Ξενοφῶντα ᾐτιῶντο] (ὃτι ἐδίωκεν ἀπό τῆς φάλαγγος).

·     [Νομίζω τοίνυν ὑμᾶς ἂμεινον ἂν βουλεύσασθαι] (εἰ κἀκεῖνο μάθοιτε,) 

(ὃτι καί τοῦτ’ ἀφαιρεῖται νῦν τῷ νόμῳ).

ΑΣΥΝΔΕΤΟ ΣΧΗΜΑ

Οι προτάσεις βρίσκονται η μία ύστερα από την άλλη 

και συνδέονται μεταξύ τους με κόμμα και όχι με συνδέσμους:

·     [Παύσομαι λέγων ἀκηκόατε], [ἑωράκατε], [πεπόνθατε], [ἔχετε], [δικάζετε].